Blogs

Het belang van herinneringen – 27 december 2020

De laatste 5 dagen van 2020 deel ik een aantal quotes over het belang van herinneringen. Met daarbij ook iedere dag een lied. Over herinneringen. Herinneringen zorgen immers voor een zacht vaarwel, oftewel een “Sweet Goodbyes”.

Vandaag de eerste quote:

“The best gifts in the world are not in the material objects one can buy from the store,
but in the memories we make with the people we love.”

Lied: Alan Jackson – Remember when

Rouwcafé Oss – 25 december 2020

Rouwcafé Oss – samen stilstaan bij verlies

Een prachtig en hartverwarmend initiatief van Germien Grimmelikhuizen dat zijn waarde zowel live als online sinds 2017 allang heeft bewezen. Het geeft mensen een luisterend oor en de ruimte om je verdriet te kunnen en mogen delen.

Als professioneel rouwbegeleider, mede verbonden aan het rouwcafé maar ook als ervaringsdeskundige weet ik van de grote waarde van dit initiatief. Het is prettig om gehoord en gezien te worden, maar ook om dat voor anderen te doen, zodat je eigen verdriet even naar de achtergrond schuift. Of je juist je verdriet met elkaar kunt delen.

Helaas krijgt dit project voor 2021 geen subsidie meer van de gemeente Oss. Daarom vraag ik jou om mee te denken en een bijdrage te leven aan dit bijzonder mooie project. Het voortbestaan wordt dan gegarandeerd zodat zij er komend jaar weer voor alle deelnemers kunnen zijn.

Jouw financiële bijdrage

Je kunt je financiële bijdrage overmaken op banknummer NL51SNSB0773202730 ten name van Rouwcafé Oss onder vermelding van sponsorgeld Rouwcafé. Alle beetjes helpen, dankjewel!

Sweet Goodbyes krijgt eigen praktijk in Heeswijk-Dinther

Toegang praktijk Sweet Goodbyes

Eigen praktijkruimte

De afgelopen tijd is er enorm hard gewerkt aan de realisatie van praktijk Sweet Goodbyes in Heeswijk-Dinther. Omdat ik niet alleen bij mensen thuis rouwbegeleiding wil toepassen. Ik wil hen de gelegenheid bieden om op neutraal terrein hun verlies en verdriet te lijf te gaan. Reden waarom kan ik over enkele weken naast ons huis aan de Beatrixstraat in Heeswijk-Dinther volwassenen en kinderen ontvangen. Hoe fijn is dat!

Aanbod

In deze praktijkruimte geef ik rouwbegeleiding en Access Bars (hoofdbehandelingen). Twee methoden om onverwerkte emoties en ervaringen aan de slag te gaan. Op Access Bars® Behandeling vind je meer informatie over de precieze werking van deze hoofdbehandeling. Wil je meer weten over de kosten, kijk op Praktische informatie.

Contact

Tot slot, ben je nieuwsgierig of ik wat ik voor jou kan betekenen, neem gerust contact met me op via Contact.

Wat draag je op je schouder? – 9 december 2020

Hoe hoog heb jij je schouders opgetrokken? Sta je daar wel eens bij stil? Ik sinds een tijdje wel en ik kan je vertellen dat mijn schouders regelmatig waren aangespannen. Een houding die ik mezelf eigen heb gemaakt en er ook nauwelijks bewust van was dat ik het deed. Totdat het onderwerp ter sprake kwam in een van mijn studies. Reden waarom ik mezelf heb aangeleerd een paar keer per dag bewust mezelf de opdracht te geven mijn schouders zover als kan te laten zakken. En ik kan je vertellen, het geeft me een gevoel van meer ruimte.

Er zijn veel mensen die voortdurend hun schouders optrekken. Let er maar eens op. Ze hebben er een gewoonte van gemaakt om hun schouders hoog te houden. De oorzaak hiervan kan stress zijn. Hebben ze ‘teveel op hun schouders’? Kunnen ze hun spreekwoordelijke rugzak nog wel dragen?

Naast rouwbegeleiding geef ik regelmatig Access Bars® hoofdbehandelingen. Cliënten geven me terug dat het hen rust en ruimte geeft, verlichting in stresssituaties, het voelt allemaal wat minder zwaar (op de schouders). Het is in ieder geval een behandeling waarvan je heerlijk ontspannen raakt en dat zal je tijdens en/of na de behandeling merken.

Déjà vu bevalling – 2 december 2020

Vannacht ben ik een aantal keer wakker geweest door geluiden die ik niet meteen kon thuisbrengen. Maar vanaf half 6 vanmorgen werd het me ineens duidelijk, onze buurvrouw was aan het bevallen. Ondanks dat ik er geen live beeld bij had zag ik mijn eigen bevalling van onze jongste duidelijk voor mijn ogen. Sterker nog, de oerkracht geluiden van de buurvrouw zorgden ervoor dat ik een déjà vu ervoer en intens met haar meevoelde. Op de telefoon naast mijn bed zag ik de tijd… 6.06 uur hoorde ik de woorden “push, push, push!!”. En om 6.08 uur was daar de verlossende kreet, het prachtige huiltje van het nieuwe leven en niet lang daarna “kom je kijken naar je zus?”

Een meisje dus, maar nog veel fijner waren de vrolijke en opgeluchte stemgeluiden die mijn gevoel dat alles goed was met moeder en kind bevestigden. Toen ik later deze ochtend buiten kwam om onze jongste naar school te brengen, kreeg ik nogmaals die bevestiging, vermoeid maar vol trots verteld door onze buurman. Voor mij het moment dat ik mijn déjà vu heb afgesloten.

Vlinder – 30 november 2020

Al jaren raakt het me keer op keer ontzettend als er nieuws is over de dood van Nicky Verstappen. Ik heb het altijd gevolgd, eerst als puber, nu al jaren als moeder van twee jongens en als professioneel rouwbegeleider.

Als ik er even geen woorden voor heb denk ik aan een liedje van Rowwen hèze: “Vlinder”.

Gisteravond deel 1, vanavond deel 2 van de documentaire De zaak Nicky Verstappen: Achter de schermen bij het politieonderzoek.

Rouwcafé Oss – 26 november 2020

Gisteravond heb ik mijn bijdrage geleverd aan een van de online bijeenkomsten van Rouwcafé Oss. En ik kan je zeggen, het smaakt naar meer. Hoe gek dat ook klinkt, het is fijn een luisterend oor te kunnen zijn. Daarom blijf ik me er zeker voor inzetten.

Via bijgaande link lees je mijn ervaring over dit waardevolle initiatief: https://www.facebook.com/rouwcafeoss/posts/1117861021992016

Ik zie jou – 24 november 2020

Gezien worden, dat is toch eigenlijk wat we allemaal willen? Word jij voldoende gezien?

Zie jij iedereen om je heen? En dan niet het zien als in een waas, maar zien met volledige focus, met aandacht en energie?

Ik ben zeker niet perfect en zie soms ook wel eens wat over het hoofd. Echter doordat ik zelf (naar mijn idee) vroeger niet genoeg ben gezien, probeer ik juist mijn welgemeende blik regelmatig op vrienden en bekenden te richten. En dat geldt ook voor mijn cliënten.

En hoe mooi is het dat de waardering daarvoor wordt uitgesproken in een prachtig boeket!? Zo ben ik op mijn beurt weer gezien en dat zorgt voor een trots en warm gevoel van binnen.

Wie zie jij? En wie ziet jou?

Weg roze wolk, ‘welkom’ zorgen… – 22 november 2020

“Gefeliciteerd mam, hij is geboren, komen jullie naar het ziekenhuis?” Zo werd de oma van een voetbalteamgenootje van onze oudste gebeld. “Jazeker zoonlief, we komen hem meteen bewonderen!” Oma heeft nog vlug naar de naam van haar eerst geboren kleinkind heeft gevraagd. Daarna stappen ze nieuwsgierig en al vol trots in de auto.

Eenmaal in het ziekenhuis hebben ze ongemakkelijk naar het bedje staan kijken. Want in dat bedje lag een kindje dat overduidelijk gehandicapt was. Had haar zoon dat niet aan de telefoon kunnen zeggen? Het was toch een zorgeloze zwangerschap? Eigenlijk had ze zelf ook naar de gezondheid van het ventje kunnen vragen, aldus oma terwijl we naar de training van haar kleinkind en onze zoon staan te kijken. Haar kleinkind maakte op dat moment een prachtige move richting de goal.

Weg roze wolk, ‘welkom’ zorgen… En nu, hoe moet dat nu met de toekomst van zowel het kindje als haar zoon en zijn vrouw? En wat betekent dat voor oma en opa? Oma heeft op dat moment haar verdriet niet durven laten zien. De kersverse ouders waren immers hartstikke blij, het zichtbaar gelukzalige gevoel wilde oma niet verstoren.

Welk doel heb jij voor ogen?

Inmiddels 9 jaar later is het ventje flink gegroeid en heeft het diverse mooie ontwikkelingen doorgemaakt. Ondanks sommige (terugkerende) zware periodes staan de ouders positief in het leven. Oma blijft echter worstelen met haar gevoelens en emoties. Enerzijds is ze euforisch na ieder stapje van haar kleinkind, anderzijds ligt ze veel wakker. Ze maakt zich heel vaak druk om haar zoon en zijn vrouw. Ze had het zo graag anders gezien voor hen en heeft medelijden. Oma voelt zich regelmatig schuldig tegenover haar andere gezonde kleinkinderen. Omdat ze haar oudste kleinkind regelmatig iets meer verwend dan de rest.

Het ventje zelf denkt niet na over het behalen van prestaties en doelen. Hij leeft zijn eigen leven op zijn manier en geniet volop.