Sweet Goodbyes krijgt eigen praktijk in Heeswijk-Dinther

Toegang praktijk Sweet Goodbyes

Eigen praktijkruimte

De afgelopen tijd is er enorm hard gewerkt aan de realisatie van praktijk Sweet Goodbyes in Heeswijk-Dinther. Omdat ik niet alleen bij mensen thuis rouwbegeleiding wil toepassen. Ik wil hen de gelegenheid bieden om op neutraal terrein hun verlies en verdriet te lijf te gaan. Reden waarom kan ik over enkele weken naast ons huis aan de Beatrixstraat in Heeswijk-Dinther volwassenen en kinderen ontvangen. Hoe fijn is dat!

Aanbod

In deze praktijkruimte geef ik rouwbegeleiding en Access Bars (hoofdbehandelingen). Twee methoden om onverwerkte emoties en ervaringen aan de slag te gaan. Op Access Bars® Behandeling vind je meer informatie over de precieze werking van deze hoofdbehandeling. Wil je meer weten over de kosten, kijk op Praktische informatie.

Contact

Tot slot, ben je nieuwsgierig of ik wat ik voor jou kan betekenen, neem gerust contact met me op via Contact.

Bij de zee mag ik mezelf zijn – 24 juli 2020

Als kind al veel verloren, zowel dingen als mensen. En het verliezen lijkt maar niet op te houden. Ze is er stil van, zich verstaanbaar maken gaat letterlijk en figuurlijk steeds moeilijker. Gelukkig zien de ouders van het kind in dat het zo niet langer kan. Zij zijn even haar stem en roepen mijn hulp in.

“Bij de zee mag ik mezelf zijn. Ik mag praten, lachen, huilen, niets doen. Alleen daar is het fijn.”

Om de zee dichterbij te halen gaan we met themakaarten aan de slag. Zodat ze altijd, ook wanneer ze niet met haar voeten in het zand staat, en uitkijkt over zee met de wind in haar manen, emoties mag voelen, ze mag uiten en zo kan loslaten, beetje bij beetje.

De brok in haar keel verdwijnt langzaamaan. En het gevoel van ruimte om te mogen praten wordt groter.

Hoe rouwen kinderen? – 15 juni 2020

Kinderen stellen hun rouwproces vaak (onbewust) uit en dat uitstellen kan weken of zelfs maanden duren. Ze doen dit omdat ze eerst zelf het gevoel van veiligheid willen ervaren in hun eigen cirkel. Als vader of moeder feitelijk wat meer beschikbaar zijn, zie je de rouwreacties van kinderen langzaam ontdooien.

Natuurlijk mechanisme

Ook beschermen kinderen (opnieuw vaak onbewust) hun ouders. Deze neiging tot bescherming is een natuurlijk mechanisme dat altijd op de achtergrond aanwezig is. Het is hetzelfde mechanisme dat volwassenen ook voor hun kinderen gebruiken. Volwassenen willen op hun beurt de kinderen beschermen en doen hun best zich zo weinig mogelijk te uiten in het bijzijn van de kinderen. Ze willen de kinderen niet lastig vallen met volwassen zaken.

Echter, kinderen hebben voelsprieten voor de stemming van hun ouders en de sfeer rondom hen. Ze gaan af op wat ze horen, zien en voelen. Ze zien bezorgde en verdrietige gezichten, maar ook je ingehouden adem en je spierspanning. Als de signalen die ouders afgeven niet stroken met wat ze vertellen, speelt het onderbuikgevoel bij kinderen op en krijgen ze een verkeerde boodschap voor de toekomst. Want als hun ouders zich niet uiten, dan doen zij dat nu en later ook niet. Dit heeft ook te maken met de manier waarop je als kind gehecht bent, waarover later meer.

Neem de tijd

Kinderen die hun verdriet tonen doen dit vaak nogal heftig en op momenten dat je het als volwassenen niet verwacht. Een kind kan plotseling heel veel verdriet hebben om een mens of dier dat maanden geleden is overleden. Mijn advies is om ook op dat moment de tijd te nemen en met het kind gesprek aan te gaan. Neem niet de leiding maar laat het kind doen wat het kwijt wil, tranen, woorden of een knuffel.

Als rouwtherapeut bij Sweet Goodbyes vertel ik je graag meer over de manier waarop kinderen rouwen. Ben je nieuwsgierig, neem dan gerust contact op.

Rouw bij kinderen – 8 juni 2020

Als een dierbare in je omgeving is overleden, heb je vaak genoeg aan je eigen verdriet. Dat eigen verdriet probeer je voor het gemak te parkeren zodat je er voor de andere volwassenen kunt zijn en kunt doen wat er op dat moment noodzakelijk en wenselijk is.

Om de (jonge) kinderen hoef je je geen zorgen te maken, zij huilen een keer of twee en gaan daarna ‘vrolijk’ verder met hun spelactiviteiten, toch? Het doet ze allemaal niet zoveel en zijn vaak te klein om het te snappen… Nou, maar kinderen hebben wel degelijk gedachten en gevoelens van rouw die net zo sterk kunnen zijn als die van volwassenen. De manier waarop ze dit uiten, verschilt alleen met die van een volwassene.

Een kind vertellen over de dood kun je vergelijken met een kind leren lopen. Als je over de dood praat zal het kind zich hierin gaan ontwikkelen en gaan ze ook die in die taal praten. Let hierbij goed op wat het kind moet, kan en wil weten, waarover later meer.

Hieronder in het kort wat tips:

  • Luister ook naar kinderen, neem de tijd voor ze, hoor ze echt en laat ze uitpraten. Al is het maar even, zelf vind je het immers ook fijn als je gehoord wordt.
  • Als volwassene ben je een voorbeeld voor de kinderen. Hoe jonger kinderen zijn, hoe sensitiever en ontvankelijker ze zijn voor spanning, stress en verdriet in hun omgeving. Zelfs al proberen volwassenen hun eigen verdriet te onderdrukken in het bijzijn van kinderen, dat lukt niet omdat kinderen hiervoor geen woorden of zichtbare tranen nodig hebben. Laat hen zien dat je over het verdriet mag praten, dan zullen zij op latere leeftijd waarschijnlijk hun verdriet niet weg stoppen en er ook over praten.
  • Maak samen met de kinderen tekeningen of andere knutselwerkjes, bijvoorbeeld voor de overledene. Tijdens het creatieve proces is er ook tijd en mogelijkheid voor emoties en kunnen er verhalen en vragen loskomen.
  • Als je even het bos in gaat kunnen zowel de kinderen als jijzelf een momentje frisse lucht happen, de gedachten verzetten en energie opdoen.

Met Sweet Goodbyes help ik jou en/of je kind(eren) graag om te gaan met een verliessituatie. Heb je vragen, neemt dan gerust contact met me op.