Je bent rouwbegeleider, maar wat doe je dan eigenlijk?

“Amanda, je bent rouwbegeleider, maar wat doe je dan eigenlijk? Ga je dan iemands hand vasthouden tot het verdriet over is?” Mijn antwoord op deze vraag die me regelmatig gesteld wordt is een beetje anders. Een van de belangrijkste werkzaamheden die ik verricht als rouwbegeleider is tijd nemen voor de rouwende en aandacht hebben voor zijn/haar verdriet en verlies. Dit kan een pas geleden verlies zijn maar ook iets wat je na jaren nog altijd in zijn greep houdt en je belemmert te genieten van het leven.

Het is belangrijk dat je een geleden verlies, de gevoelens en emoties daarover kunt delen. Dat je het verlies (alsnog) erkenning geeft. Dat je het op een te dragen manier met je mee kunt nemen. En dus ook dat je het verlies werkelijk kunt loslaten, of liever gezegd ‘anders kunt vasthouden’. Dat je het verlies aanvaardt en de overleden dierbare of de gebeurtenis een plek te geeft in je hoofd en hart en daarnaast energie vindt om te kijken naar de toekomst.

Ik als rouwtherapeut wil helpen om na het verlies de balans weer te vinden zodat je verder kunt met leven en je verlies op gepaste wijze in je rugzak. Op een manier en een tempo dat past bij de rouwende.

Ben of ken je iemand die na een ingrijpende gebeurtenis in zijn/haar leven:  

  • gebrek aan energie heeft;
  • slecht eet en/of slaapt;
  • helemaal niet of juist constant praat over het geleden verlies;
  • boos is en blijft op bijvoorbeeld de overledene of gewoon op alles;
  • zich eenzaam en/of hulpeloos voelt;
  • moeite heeft met concentratie en vergeetachtig is;
  • geen zin meer heeft in het leven?

Neem dan gerust contact met me op, dan plannen we een afspraak. Tijdens een intakegesprek kun je je verhaal kwijt, waarna we over en weer vrijblijvend bekijken of ik wat voor je kan betekenen.