Toeval

Inmiddels rij ik een week rond in mijn nieuwe auto, een leuk en mooi bakkie met pit. Afgelopen vrijdag de dag na Hemelvaart zijn we ’s morgens naar Ede gereden. Volgens mijn gevoel stond daar een prachtige Alfa Romeo en inderdaad zag het karretje er zowel aan de binnen- als aan de buitenkant perfect uit. Mijn man besluit een proefritje te maken en komt er al snel achter dat niets is wat het lijkt. Terwijl onze kinderen de andere auto’s in de showroom bekijken raak ik aan de praat met de verkoper die weet waarom er bij het wegrijden zoveel rook uit de uitlaat kwam, want hij had immers die morgen nog de auto helemaal netjes gewassen…. Gevalletje jammer dus en dat blijkt ook uit de blik van mijn man nadat terugkomt van de proefrit en uit de auto stapt. Behalve dat waarschijnlijk de koppakking lek is blijft ook de uitlaat precies op het juiste moment aan elkaar hangen ondanks alle roest die daaromheen zichtbaar is.

Later die dag zijn we opnieuw naar een auto gaan kijken, in Zuid-Limburg welteverstaan. Na anderhalf uur rijden komen we op het doorgegeven adres aan en staan er twee dames op ons te wachten. Mijn man verricht zijn gebruikelijke inspecties aan de auto, de kinderen rennen eromheen en ik sta te praten met moeder en dochter. Als mijn man besluit dat de auto het absoluut waard is om een proefrit te maken, vraagt moeder of hij dan haar dochter even thuis wil brengen. Geen enkel probleem, dat is zo gebeurd.

Ondertussen kijkend naar de kinderen raak ik opnieuw met moeder in gesprek. Ze vertelt me dat de auto van haar ex-man is geweest die eerder dit jaar plotseling is overleden. Zelf rijdt ze ook een leuke auto maar heeft daar voortdurend pech mee. Toch durft ze de auto van haar ex-man niet te houden want steeds als ze naar de auto kijkt is het alsof ze haar ex-man daar nog in ziet zitten. Het gesprek gaat over op een ander level en mevrouw geeft aan dat ze bij een notaris is geweest die vanalles van haar wil maar ze weet niet wat, ze snapt er niets van. Iets met bifiair aanvaarden… Ik kan het niet laten te bekennen dat ik als medewerkster personen- en familierecht op een notariskantoor werk en begrijp wat ze bedoelt. Ik leg haar de verschillende manieren uit waarop je een nalatenschap kunt aanvaarden en mevrouw lijkt even wat rustiger te worden. Lijkt, want vervolgens rollen de tranen over haar wangen en staat ze snikkend naast me. Ik mis hem zo, ondanks dat het mijn ex-man is en bij mijn dochter vind ik geen steun want die had niet zo’n goede band met haar vader. Opnieuw kan ik het niet laten een stukje van mezelf bloot te geven en te vertellen dat ik onlangs een opleiding tot rouwtherapeut heb afgerond en sinds een tijdje mijn eigen onderneming Sweet Goodbyes heb, waarmee ik mensen graag bij wil staan in welke verlieservaring dan ook.

Mijn man komt weer terug met de auto en na het bekijken van de winterbanden die in het schuurtje van het onlangs verkochte huis van haar ex-man liggen volgen nog kort wat onderhandelingen. De auto is verkocht. Laten de overschrijvingspapieren nu bij mevrouw thuis in de kelder liggen, dus mevrouw vraagt ons met haar mee te gaan naar haar huis.

Terwijl de kinderen spelen met het hondje in de achtertuin, mijn man met mevrouw in de kelder op zoek gaat naar de juiste documenten in zes overvolle dozen vol met allerlei papieren van haar overleden ex-man, zit ik aan tafel met dochterlief. Met mijn pet als rouwtherapeut op vraag ik aan haar hoe het met haar gaat. Haar armen gaan direct over elkaar en ze zegt heel zelfverzekerd: “Goed hoor, ik mis die man niet, het is nooit een vader voor me geweest.” Even blijft het stil en kijken we naar de jongens die nog altijd met het hondje spelen. In mijn ooghoek zie ik de dochter haastig een traan wegvegen, waarschijnlijk in de hoop dat ik dat niet gezien heb. En opnieuw vraag ik haar of alles oké is. Haar antwoord dat het niet goed met haar gaat maar dat ze zich groot houdt voor haar moeder zit me niet lekker. Toch is het aan haar om daar hulp voor te zoeken, tenminste als ze dat wil.

Mijn man en de vrouw hebben de juiste papieren gevonden en na nog wat gedronken en gesnoept te hebben rijden we naar het plaatselijke postkantoor voor de overschrijving, om direct daarna terug te rijden naar de zojuist gekochte auto die immers nog op de oprit van de overleden eigenaar staat.

Eenmaal thuis staan we met z’n vieren de nieuwe auto te bewonderen en wijst mijn man me erop dat de kleuren van de auto exact dezelfde kleuren zijn als die van het logo van Sweet Goodbyes. Het dak is namelijk paars en de rest van de auto is grijs, is dit toeval? Evenals de rest van dag waarop ik zowel met de pet van notarieel medewerkster personen- en familierecht als met de pet van rouwtherapeut adviezen heb kunnen geven?