Vrolijk – 31 maart 2020

“Mama, mag ik nou wel buiten spelen? Of is daar de corona ook?” “Maar natuurlijk jongen, jij mag buiten spelen.” “Mag ik dan krijten met allemaal mooie kleuren? Als ik dan buiten kom in de tuin dan ben ik daar vrolijk. En dan komen misschien ook de zon en de vlinders enzo. Die houden toch van bloemen, dus dan komen ze wel in onze tuin naar de bloemen kijken.” “Doe je ook mee mama, want dan ben jij daarna ook heel vrolijk.”

Bijzonder om hieruit op te maken wat onze jongste snotneus van ruim 5 jaar heeft meegekregen van het nieuws. Helaas nog meer besmettingen en nog meer slachtoffers. En daarnaast de verlenging van verschillende noodzakelijke maatregelen.

Dat was niet het nieuws dat de oren van onze jongste zoon heeft bereikt, maar wel dat hij voorlopig door de corona niet naar school kan. Dat hij niet op school mag gaan leren vindt hij niet zo erg, maar hij mist vooral het buitenspelen op het schoolplein met zijn vriendjes uit de klas.

Oja, en al zo heel lang steeds papa en/of mama in zijn buurt hebben vindt hij ook niet fijn. Hij is tenslotte toch al 5 jaar en bepaalt zelf wel wat hij wil doen. Dat kan hij echt wel. We hoeven echt niet steeds de baas over hem te spelen…, aldus onze vijfjarige kleuter.

“Als papa straks thuis komt zal ik zeggen dat als hij op zijn telefoon naar het nieuws kijkt en dan niet vrolijk wordt, dan moet hij maar naar buiten en dan kijken naar mijn stoepkrijt. Dan is papa daarna zo weer vrolijk.” “Doe dat maar jongen, ik zou willen dat het helpt.” Dat laatste heb ik echter niet hardop gezegd, maar wat zou het toch fijn zijn als een beetje kleuren de wereld weer beter zouden maken.