Wat is ‘dood zijn’ eigenlijk? – 12 juni 2020

Aan kinderen uitleggen wat ‘dood zijn’ nu eigenlijk is, om hen te overtuigen dat iemand echt niet meer leeft, zijn woorden soms niet genoeg. Deze kinderen hebben het dan nog om de overledene met eigen ogen te zien en deze een bezoek te brengen.

En eenmaal bij de overledene kun je kinderen helpen door zichtbare dingen te noemen. Iemand die dood is kan niet meer lopen, eten of drinken, niet meer lachen of huilen en niets meer zien. De overledene ziet er anders uit, zijn huid heeft een iets andere kleur en voelt koud aan. Dat komt omdat het hart niet meer klopt en het bloed niet meer door het lichaam stroomt.

Het lichaam is als een huis waarin de overledene heeft gewoond. En alles wat die persoon heeft gedaan en gezegd zit nu niet meer in het lichaam maar wel in je herinnering.

Vergelijk het met een ballon. De ballon is het lichaam, aan de binnenkant zit de lucht. Als de ballon stuk gaat wordt die slap en gaat weg. Maar de lucht, oftewel de herinneringen aan de overledene, is om ons heen, alleen kunnen we die lucht niet zien.

Jonge kinderen kunnen zich vaak niet voorstellen dat ze echt afscheid moeten nemen en de overledene nooit meer zullen zien. Dat gegeven heeft tijd nodig om door te dringen. Het helpt zeker om kinderen bij het afscheid te betrekken. Laat hen bijvoorbeeld meehelpen bij verschillende belangrijke momenten, zoals het schilderen van de kist of het aansteken van een kaarsje bij de uitvaart. De momenten zullen eenmalig zijn en juist daarom zo belangrijk om echt te beleven en niet van een ander te horen. Als volwassenen willen we kinderen beschermen en zijn we bang dat deze beladen periode te emotioneel zullen vinden. Kinderen kunnen echter veel aan als ze maar betrokken worden en zelf de keus mogen maken wel of niet mee te helpen.

Vind je het prettig als ik met je meedenk hoe het verdrietige nieuws over te brengen aan (jonge) kinderen? Neem dan gerust contact met me op.